Archive for the ‘Techniczne’ Category

Gdy się nie ma, co się lubi… fotograficznie

poniedziałek, Sierpień 16th, 2010

Witam,

Tak jak w tytule – tym razem o tym, czego używam na codzień podczas fotografowania. Uwaga, ostrzegam, że dla niektórych może to być zaskoczeniem. Dla innych będzie wręcz szokiem, że można jeszcze pracować na eksponatach muzealnych. Piszę to z przekorą trochę, ponieważ jak wiadomo w technologii cyfrowej odległość w czasie równa 5 lat to przeskok o lata świetlne w kwestiach wykorzystanych technik i rozwiązań. A jednak, da się, a i owszem. Co prawda chciałoby się mieć lepszy, w miarę jedzenia apetyt rośnie, itd. . Skoro jednak już mam, to po co się oglądać i narzekać.

Od paru lat fotografuję w systemie Olympus używając do granic rozsądku korpus E-500 oraz dwa obiektywy z zestawu, czyli 14-42mm f/3,5-5,6 wraz z 40-150mm f/3,5-4,5 plus lampa błyskowa FL-36. Tez zestaw rozszerzyłem o kilka przydatnych dodatków, jak np. zestaw do bezprzewodowego wyzwalania flesza, statyw z parasolką rozpraszającą i uchwytem, softbox do tejże lampy z odpowiednim mocowaniem do statywu, nakładka rozpraszająca, parę drobiazgów własnej konstrukcji. Trochę tego jest i całkiem dobrze sobie radzi. Bo w zasadzie jedyna rzecz, na którą narzekam to … wyraźny i widoczny (czytaj „nie do przyjęcia”) szum przy ISO wyższym niż 500. I tego nie da się przeskoczyć. Nawet używając programów do „odszumiania” fotografia i tak robi się rozmyta i nieostra. Wiem, że można teraz dokupić obiektywy Sigmy, bardzo jasne stałki ze światłem f/1,4. Nie wiem tylko jak pracowałyby z systemem autofokusa w Olympusie, bo ten też nie poraża swoją skutecznością; czasami wręcz nie łapie ostrości, jakby nie widział kontrastów. Szczególnie jeśli chodzi o ten dłuższy zoom. Poza tym i tak planuję niebawem przesiadkę na inny system. Jaki? Hm…… Nie zdradzę, na razie.

Rozdzielczość 8mpix może nie jest bardzo wysoka w E-500, ale robiłem już różnej wielkości powiększenia swoich zdjęć i mogę polecić go ze spokojem do dużych fotografii; pisząc dużych mam na myśli zdjęcia formatu np. 60x80cm. Poza tym zdjęcia przy wystarczającym świetle, czy to naturalnym w terenie, czy też sztucznym z wykorzystaniem lamp, są po prostu bardzo dobre, świetna ostrość i oddanie kolorów również.

Mówią, że obraz jest wart tysiąca słów, więc nie zamierzam tu agitować na rzecz Olympusa, bo ani mi za to nie płacą, ani też nie należę do tajnej grupy obrońców dobrego imienia Olympusa. Dodam tylko, że wszystkie zdjęcia, jakie oglądacie na moim blogu zostały wykonane opisanym wcześniej zestawem przy pełnym wykorzystaniu jego możliwości.

W ramach prezentacji przedstawię poniżej kilka zdjęć z jednej z ostatnich sesji z dzieciakami, jakie robiłem. W tych warunkach w zupełności wystarczające.

Popatrzcie sami;

Fotografia dziecięca i portretowa

Fotografia dziecięca i portretowa

Fotografia dziecięca i portretowa

Fotografia dziecięca i portretowa

Jak sami widzicie nie jet źle :)

A teraz jeszcze coś dla smaku, żeby podbudować trochę wizerunek Olympusa, materiał zrealizowany przy okazji ostatniej premiery Olympusa PEN; reklama zrealizowana przy użyciu bohatera reklamy, czyli samego Pena. Popatrzcie.

PEN Giant z PENStory ze strony Vimeo.

Fajne, co? A to jest adres strony www Olymusa, gdybyście chcieli podpatrzeć jak powstawała reklama, jak pracowano nad materiałem. Polecam…

To tyle, na razie. Wiem, miał być obszerny materiał ze ślubu. Będzie, nastepnym razem. Cierpliwości.

Pozdrawiam,

PIOTREK.

P.S.

Kiedy chcę sobie posłodzić smak do wiwatu kupuję paczkę chałwy i zjadam ją całą, ale nie od razu; kroję w kawałki i się maltretuję nimi przez godzinę. Pycha. Tyle że potem półtora litra wody idzie, żeby zrównoważyć doznania. Najlepsza chałwa jest czywiście turecka, jakby ktoś pytał.

P.P.S.

A to dla zmysłów pozostałych, a’propos ostatnich burz i nawałnic.

Zobaczcie >> Nawałnica w Helsinkach

Jak fotografować czymkolwiek, czyli nie aparat zdobi fotografa

piątek, Sierpień 6th, 2010

Witam gorąco,

Od razu przejdę do rzeczy i podzielę się z Wami swoimi obserwacjami dotyczącymi sprzętu i jaki on ma wpływ na fotografa i to, co robi czy tworzy. Na koniec pokażę Wam film, który zamknie te rozważania i spuentuje cały wpis.

Od kiedy zająłem się fotografią to pamiętam, że goniła mnie potrzeba wymiany sprzętu na lepszy. Do tego w koło, każdy zapytany przeze mnie profesjonalista przekonywał, że nie sprzęt jest najważniejszy. Najpierw wiedza i umiejętności powtarzano. A ja borykałem się z tą filozofią, bo z jednej strony chciałem iść drogą wskazaną przez tych, którzy już ją przetarli przede mną, a z drugiej strony kuszony nowymi modelami lustrzanek wzdychałem do canonów i nikonów. Dodam, że zaczynałem swoją przygodę z fotografią w towarzystwie Zenita.

Ta wewnętrzna walka toczyła się długo, aż stopniowo zacząłem się sam przekonywać, że trzeba dać sobie spokój ze wzdychaniem do wciąż nowych aparatów czy obiektywów i zacząć wykorzystywać to czym się dysponuje zgłębiając jednocześnie techniczne aspekty własnego sprzętu. W zasadzie od niedawna rozumiem, że ważniejsza jest wizja, to jaki jestem w przełożeniu na obrazy, które kreuję. Podczas ostatnich warsztatów w jakich brałem udział David Duchemin mówił o tym bardzo dużo. Skoncentruj się na tym co masz i zrób z tego użytek. Nie myśl w kategoriach ograniczeń, ale w formie wyzwań. I nie bój się popełniać błędów.

Sam przekonuję się ostatnio, że ludzie oglądając moje zdjęcia pytają jakiego sprzętu używam myśląc pewnie, że to on w głównej mierze odpowiedzialny jest za efekty mojej pracy. Słyszałem nawet raz, podczas pokazywania swoich zdjęć, taką wypowiedź „Kurde, ale ten twój aparat robi świetne zdjęcia” . Uśmiechnąłem się do siebie tylko.

Sam sprzęt nie jest gwarantem wykonania dobrej fotografii. Oczywiście jest ważny, ale tylko kiedy już wiemy jaki chcemy osiągnąć konkretny efekt w zdjęciu. Fotografując mam zawsze w głowie następującą senstencję: „Człowiek widzi obraz, obiektyw tworzy obraz, a aparat go rejestruje”. Więcej chyba dodawać nie trzeba.

Myślę, że ta gonitwa i licytowanie się kto ma jaki sprzęt, jakiego obiektywu jeszcze nie ma a chce go kupić, zadawanie pytań w stylu „jakim aparatem fotografujesz” zanim jeszcze obejrzy się zdjęcia danego fotografa wskazuje na małą świadomość w tej dziedzinie. Oczywiście nie zarzucam nic nikomu, sam jestem z tych co to lubią nowe gadżety i nowinki fotograficzne. Jednak w procesie twórczym porzuciłem nawyk zastanawiania się „gdybym tylko miał to i to…”.

KEN ROCKWELL, autor wielu bardzo cennych felietonów i opisów sprzętu stricte praktycznych, na swej stronie pisze o wielu tego typu nieporozumieniach w fotografii i odnosi się bez pardonu do nich wytykając ludzką naiwność i łatwość poddawania się manipulacji przez koncerny. Proponuję poczytać, bo czasami oczy otwiera się ze zdziwienia, a facet wie co pisze, bo wiele lat pracował dla takich koncernów nad projektami, które dziś funkcjonują na codzień. Pisze o micie megapikseli, pisze o tym czy aparat ma znaczenie, ale też podaje praktyczne informacje dotyczące np. backupu. Jednak przede wszystkim zobaczyć można przepiękne fotografie amerykańskiej przyrody, głównie krajobrazowe. Widać kunszt warsztatowy (a większość zdjęć wykonana w technice analogowej aparatami średnioformatowymi i skrzyniowymi), można się wiele nauczyć. Polecam, bo to doskonałe źródło inspiracji.

I tak wędrując, zmieniwszy już sprzęt na eksploatowanego do tej pory Olympusa znalazłem kolejne potwierdzenie tego, że jak się chce i poszukuje to można przeprowadzić nawet profesjonalną sesję modową przy użyciu iPhona. Tak tak. Powiecie, że przecież tam nie ma dobrej optyki, matryca bardzo mała itd.

Sami popatrzcie.

Sesję przygotował i przeprowadził LEE MORRIS, jeden z lepszych fotografów glamour i mody w ogóle. Zrobił to jakby z przekory, żeby dowieść czy można zrobić zdjęcia czymkolwiek. Dobre zdjęcia. I zrobił.

The iPhone Fashion Shoot – Lee Morris Fotografuje przy pomocy iPhone 3GS ze strony FStoppers na Vimeo.

Dodam jeszcze, że blog FSTOPPERS prowadzony przez Lee Morrisa to świetna kopalnia pomysłów i inspiracji dla każdego fotografa. Porady, podpowiedzi i głównie filmy pokazujące jak dana sesja została przeprowadzona, od zaplecza. Wartościowe.

Co do sprzętu mojego to…. Napiszę o nim więcej w następnym wpisie, a teraz pokażę co mogę robić używając nie szanowanego przez wielu Olympusa E-500. Przy okazji to zajawka zdjęć, jakie pokażę też następnym razem. Z wesela. Przy okazji pozdrawiam Kasię i Wojtka, świetna para.

Fotografia ślubna fotoHORYZONT

Fotografia ślubna fotoHORYZONT

Fotografia ślubna fotoHORYZONT

Fotografia ślubna fotoHORYZONT

Tyle na teraz, żeby nie za dużo na raz, bo można się czkawki nabawić. ;)

Pozdrawiam,

PIOTREK

P.S.

Dziś będę miał na obiad ryż z jabłkami. Pycha. Taki robi tylko moja żona. Z tej okazji ją pozdrawiam :)

Marcin już nie dziecko, ale z jaką zabawką

wtorek, Czerwiec 15th, 2010

Cześć,

To, że w każdym z nas jest dziecko chyba każdy powinien mieć świadomość. Nie każdy natomiast umie w sobie to dziecko pielęgnować. Nie chodzi tu o infantylność czy nawet zdziecinnienie, ale o pielęgnowanie tych cech, które kojarzone z okresem dzieciństwa, w życiu dorosłym dodają kolorytu i spontanicznej kreatywności do naszych działań. Zyskuje na tym nie tylko życie prywatne ale i zawodowe. Pamiętamy przecież Małego Księcia, albo Kubusia Puchatka, wszak to bohaterowie uwielbiani przez dorosłych do dziś, choć stworzeni z myślą o dzieciakach, to jednak niosące ponadczasowe przesłanie dla każdego, niezależnie od wieku. Mądrość zawarta w prostocie.

Pytanie dlaczego ja o tym wszystkim piszę? Bo temat tego posta zdradza sesję fotograficzną z dorosłym z jego ciekawą zabawką, a takie spotkania poruszają schowane w nas dziecko, nawet gdy to już od dawna skryło się gdzieś w zakamarkach podświadomości i niechętnie otwiera oczy przytłoczone tzw. dorosłymi sprawami. Ale do rzeczy.

Marcin, bo to był bohater mojej sesji z motocyklem – jego nową zabawką, przyjechał na pięknym czarnym rumaku ubrany jak Dark Rider w miejscu pięknym, wcześniej przez nas ustalonym. A jakie to miejsce? Jedlec – mała mejscowość, a w zasadzie wioska na trasie Kalisz – Pleszew, gdzie można odpocząć, są boiska do kosza i do tenisa, a co najważniejsze jest piękny las i chyba jakiś kompleks uzdrowiskowy. W każdym razie miejsce idealne na zdjęcia.

A to było nasze drugie podejście, bo dzień wcześniej (czyli sobota) nie udało się zrealizować sesji fotograficznej ponieważ…. uwaga… nie zabrałem ze sobą baterii do aparatu. Tak, czasem się zdarza, tym bardziej gdy zrealizujesz wcześniej tego dnia inną sesję i chcesz doładować baterie przed kolejną; zwyczajnie nie wyciągnąłem swojej z ładowarki. To była kolejna nauczka dla mnie – ZAWSZE SPRAWDZAJ WYPOSAŻENIE (CAŁE) PRZED WYJŚCIEM NA ZDJĘCIA. ZAWSZE. TRZY RAZY. I choć akurat tego dnia byłem bardzo zdenerwowany, to następny dzień wynagrodził nam to idealnymi warunkami pogodowymi. W sobotę było wysoko słońce, pełne, gorące i bez grama porządnego cienia. W niedzielę zaś lekkie zachmurzenie dające łagodne rozproszone światło, które potem przemieniło się w piękny zachód słońca z bursztynowym odcieniem uzupełniając gamę mojego akcesorium.

W ramach uzupełnienia informacji technicznych dodam, że oprócz słońca używałem jeszcze drugiej lampy na statywie z softboxem jako doświetlenie cieni, a czasem jako kontra do tego, co robiło słońce. Uwielbiam wykorzystywać zdalnie wyzwalane lampy, bo dają duże możliwości twórcze. Używałem na zmianę dwóch obiektywów, szerokokątny i wąskokątny zoom, w zależności od realizowanego właśnie kadru. W tym miejscu chciałbym zaznaczyć, że pomysły na zdjęcia miałem już wcześniej przygotowane i spisane i uważam, że jest bardzo dobry sposób na to, by zrobić dużo ciekawych fotografii. Po prostu przygotowałem się, by uniknąć improwizacji.

To był dobrze zagospodarowany czas. Świetnie się oboje bawiliśmy, a dwie godziny sesji zleciały jak 5 minut.

Obejrzyjcie zdjęcia z motocyklem i oceńcie sami; czasami warto coś przełożyć, choćby to miało odbyć się nieświadomie. Fotografia to wymagająca dama.

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

fotografia portretowa sesja z motocyklem

Tak to wyglądało.

Jeśli macie jakieś pytania to zapraszam do Skontaktowania się ze mną albo emailem, albo na GG, zachęcam też do zaglądania na mój profil Facebook.

Tymczasem pozdrawiam,

PIOTREK

Kuba pozuje profesjonalnie do sesji fotograficznej

poniedziałek, Maj 17th, 2010

Witam,

Czasem zdarza się, że do zdjęć zgłosi się dziecko (oczywiście poprzez swoich rodziców), które od samego początku pozuje i współpracuje jak profesjonalny model. Oczywiście uśmiech, otwartość i rozumienie poleceń godne dorosłego, choć przypomnę rozmawiamy tu o 2,5-letnim chłopcu. Aż miło się zabrać do fotografowania.

Tyle tytułem wstępu, a teraz zdjęcia. Na końcu zamieszczam jeszcze schemat wykorzystanego przeze mnie schematu oświetleniowego. Sesja fotograficzna trwała nie dłużej niż pół godziny, ale mimo to udało się zrobić zdjęcia odpowiednie dla mojego modela.

Portret dziecka sesja

Kuba pozuje jak profesjonalista

Sesja fotograficzna

Model podczas sesji

Fotografia dziecięca

Kuba szarmancko

Fotografia dziecięca i portretowa

Model pozuje profesjonalnie

Schemat sesji był taki, jak ostatnio często wykorzystuję; jedna lampa, tło białe i obiektyw tele co pozwala mi wykorzystać głębię ostrości odpowiednio do sytuacji. Do tego flesz z parasolką. Tak przeglądałem ostatnio propozycje fotografowania  z jedną lampą w stylu „butterfly”, czyli lampa na wprost (co tworzy charakterystyczny cień pod nosem), że będę musiał przetestować takie ustawienie, wszak ta technika bardzo często spotykana jest w fotografii glamour i fotografii mody tak szeroko spotykanej w magazynach i czasopismach. No może jeszcze plus blenda jako rozświetlacz cieni. Ja to sprawdzę więc zapraszam do czytania kolejnych postów bo z pewnością umieszczę wyniki mojego fotografowania. Kolejna sesja fotograficzna będzie pod znakeim „motyla”.

A teraz schemat.

Schemat fotografii dziecięcej

Schemat oświetlenia planu sesji fotograficznej

Dodam tutaj tylko, że powyższy schemat jest dzięki Kevinowi Kertzowi, który na swojej stronie udostępnił kompletny zestaw do tworzenia na potrzeby zapisu schematów przebiegu sesji fotograficznych (na dole jego strony jest link do ściągnięcia). Bardzo wygodne rozwiązanie. Polecam.

Na razie tyle. Do następnego spotkania.

Piotrek.

Dzieci w Akwarium oraz jak zrobić portret jedną lampą

środa, Maj 12th, 2010

Witam wieczorną porą… Kiedy piszę tego posta jest już po północy, a ja ledwo widzę na oczy. Jednak chcę skończyć, żeby podzielić się kilkoma moimi zdjęciami z ostatnich sesji (w zasadzie mini sesji – bo trwają krótko) oraz przy okazji opowiedzieć ciut o powstawaniu tego typu portretów. Niby nic szczególnego, a efekty mogą zaskoczyć. Tak było i w moim przypadku, jako że nie byłem nigdy specjalistą w portretach, a wykorzystanie światła z lampy (bez wspierania się światłem zastanym) jest dla mnie wciąż tematem nowym. Zamierzam niebawem rozszerzyć swoje zaplecze o kolejne lampy i przypuszczam, że dopiero wtedy zacznie się prawdziwa zabawa; że o efektach nie wspomnę. Tak więc zdjęcia powstają w klasycznym ujęciu, czyli lampa ustawiona schematem 45-45, tzn. 45 stopni od osi aparat-model i 45 stopni nachylona lampa względem modela, co ma symulować naturalne  (przynajmniej w odbiorze) światło słoneczne. Dodam, że nie jest to próba naśladowania słońca, bo ani z racji koloru i nastroju, ani z racji efektu końcowego, a tylko chęć oddania naturalnego rezultatu. Zarówno w światłach jak i w cieniach. Blehhhh… Zawiłe to, sam nawet do końca nie rozumiem co piszę. Ale to tak czuję i tym się kieruję ustalając oświetlenie sceny. Dobra, najlepiej pokazać na zdjęciach.

Portret dziecka

Portret dziecka

Portret dziecka - chłopiec

Portret dziecka - dziewczynka

Portret dziecka

Portret dziecka

A tak wygląda z reguły podstawowe ustawienie planu – lampa jak widać do flesz z parasolką rozpraszającą. W tego typu konfiguracji zazwyczaj ustawiam ISO 200, by zachować energię z baterii wykorzystując ich 1/4 mocy w błysku.

Ustawienie fotograficzne w studio

Tak wygląda podstawowa konfiguracja i ustawienia. Pozostałe parametry, którymi pracuję, to ogległość lampy od modela oraz jej kąt, czyli bliżej centralnej osi lub bardziej w bok; zależnie od tego jaki chcę efekt uzyskać. Dodam tylko, że ciekawe efekty uzyskać można ustawiając lampę z parasolką nie wprost na modela, ale obracając ją jakby od modela tak, że strumień światła tylko zachacza o niego, innymi słowy oświetla swoim bokiem. Ten „bok” strumienia światła daje bardziej miękkie światło, nawet z tak małego źródła światła jakim jest flesz.

Tymczasem,

Piotrek.